Wij Weduwes

Miranda

Ik weet dat de zingeving er is

Wauw het kan dacht ik. Een boerderij, een nieuwe man. En ook jee het kan niet, even tijdelijk niet voor je kinderen kunnen zorgen. Alles was die eerste lunch aanwezig. Met dit netwerk doen we mooie dingen. Samen met mooie vrouwen. Dat geeft mij energie. Een verrijking vind ik het. Iedereen is er, iedereen mag er zijn. Ruimte voor elk verhaal. Een veilige wereld waarin alles anders is.

Korien

Zoveel herkenning. Hartverwarmend.

Kinderen langs de kant zonder vader. Aan een half woord genoeg. Dat herinner ik me bij een eerste uitje samen. Ik wil steun bieden zoals ik ook heb ontvangen. Bij mij kun je je verhaal kwijt. Verdrietige momenten delen. We hoeven elkaar niets uit te leggen.

Vera

Iedereen heeft haar eigen manier

Ik dacht dat iemand me kon vertellen hoe ik er mee om moest gaan. Dat viel tegen. Een vriendin zei me ooit. Wat jij hebt meegemaakt dat lees je alleen in een tijdschrift. Maar na de eerste lunch wist ik. Er zijn veel meer vrouwen zoals ik. We waren nog geen vier maanden getrouwd. Ik voel soms alsof ik overal in te kort schiet omdat ik eigenlijk van alles wil. Hier dingen regelen voor het netwerk past me goed. Ik onderzoek wat de volgende stap is in mijn leven.

Sandra

Ik ga voor licht en levenskracht

Levensstrijder noemen ze me tegenwoordig. Strijder als in staan voor wat ik wil maken van De Leven. Het andere perspectief zichtbaar laten zijn. De schoonheid van verdriet. Ellende met soep. Samen zijn met weduwes geeft levenskracht. Ik merk het elke keer in de dingen die we doen en creëren. Wij zijn onvergelijkbaar vergelijkbaar. Leven met de dood geeft je moed en onvoorstelbaar veel levenskracht. Op de momenten dat je het niet meer ziet zitten, dan is er zoveel van alles hier in overvloed bij ons allemaal. Een warme bodem om weer af te zetten. We zoeken en vinden samen welke weg te gaan.

Lyanne

Ik maak weduwes graag wegwijs

Ze noemden mij een baby-weduwe omdat het nog maar twee maanden geleden was. De tranen van een andere weduwe kon ik toen nog niet handelen. Nu jaren verder voel ik naast ons grote gemis ook onze kracht en verbondenheid. Sisterhood, dat is mijn woord. Wat een power. Het geeft mij energie en die deel ik graag met anderen. Mijn kinderen zijn pubers. Dat je samen leert het leven te leven als gezin. En wat je dat brengt ook. Het is niet alleen maar missen. Onze kinderen zijn bijzonder in hoe zij in het leven staan. Hoe dat gaat is ook leerzaam.

Marscha

Een warm bad van gelijkgestemden

Een hoofd vol watten en de concentratie van een vlieg; de eerste maanden als weduwe waren warrig en vaag. Terwijl er eigenlijk zoveel geregeld moest worden. Maar ik voelde ook kracht. Kracht om door te gaan, te genieten van het leven. De dood gaf mij een ander levensperspectief. Ik krijg energie van met elkaar zijn. Samen tillen we Hemelrijk van de grond. Het samen zijn voelt als nieuwe vrienden die je eigenlijk niet wilde hebben maar waar je dan toch zo blij mee bent. Er is meteen een klik. En samen lachen. Dat doen we ook best veel.

Monique

Stimuleren, ondersteunen en verbinden in de ontmoeting die je hebt

Door het verdriet dat op ons pad is gekomen is er ook kracht vrijgekomen die eerder minder voelbaar was. Een warm en open netwerk zijn. Daar wil ik graag mijn kwaliteiten voor aanwenden. Ik ben handig met financiën en hou me bezig met dilemma’s rondom werk en niet werken. Iedereen mag daar haar eigen keus in maken en weg in vinden. Het maakt krachtig om dat samen te doen en te delen.

Odette

Beseffen hoe kwetsbaar ons leven is, dat samen zijn al zo’n rijkdom is

Ik heb me ongelooflijk radeloos gevoeld zonder hem. Drie kleine kinderen. Ik was blij met lotgenoten. Lachen en huilen. Met grappen over het randje. De kroeg in, zoveel levenskracht samen, allemaal een dode man. Samen een voorbeeld voor elkaar zijn. Ik kijk graag wat kinderen nodig hebben. Heb de opleiding rouwdeskundige gevolgd om de expertise ook in mijn werk een plek te kunnen geven. Het geeft me nieuwe mogelijkheden te zoeken wat er goed bij me past.

Sanne

Geen dag dat ik niet aan jou denk

Het missen en mijn hart vol verdriet met tegelijk de blijdschap dat hij in mijn leven is geweest. Dat wij samen die mooie dochter op de wereld hebben gezet. Ik voel een energie die altijd bij me is. Het geeft me de ruimte om mijn leven te leven zoals ik dat wil en zie. Ik ga nog veel sterker mijn eigen weg en maak mijn eigen keuzes. Het samen zijn met al die mooie vrouwen geeft licht en lucht en ruimte. Ik wil dat graag met anderen delen. We kunnen betekenis geven aan wat ons overkomt. Ik geloof daar in en leef dat ook. En samen lachen en lol maken. Zelf ook kind zijn en blijven. Dat doe ik ook graag.

Barbara

Ik kan dit. Ik ben niet alleen.

Wat indruk maakte is de kracht die ik in me had om door te gaan, te leven te voelen, te huilen en weer op te staan. Ons netwerk is een toevluchtsoord. Je kunt hier jezelf zijn. Contact is als een diepe zucht die je ontsnapt. Andere weduwen kunnen me alles vragen. Als ik het antwoord niet heb, zoek ik samen verder. Ik krijg energie van iets terug te kunnen doen. Te geven. Want geven is ontvangen. En tranen? Die horen erbij. Ze zijn een fysieke uiting van wat je diep van binnen voelt. Verdriet, frustratie of gelukt. Dat is de rollercoaster waar wij elke dag inzitten. Een avontuur waar je niet om gevraagd hebt.

Ingrid

Niemand kende ik, toch voelde het als thuiskomen

Ik hoef mezelf niet beter voor te doen. Ik kan het leven benoemen zoals het is. En woorden zijn vaak niet eens nodig. Ik wil door met mijn leven en door door te gaan kan ik ook geven. Zelf als je het zelf nog niet eens in de gaten hebt kunnen we er voor anderen zijn. Hoe doe je de dingen als jong gezin en moeder alleen. Gewoon wat lekkere recepten kunnen al heel helpend zijn. Liefde en warmte is voor iedereen fijn.

Onze mannen (Piet, Bas, Arno, Ronald, Giorgio, Sjoerd, Remco, Bruno)

Dood zijn ze. In ons en onze kinderen verder leven ze.

De dood komt in vele vormen. Hartstilstand, ziekte, zelfdoding, een ongeluk…. Alles wat je in het leven maar kunt overkomen, wat anderen overkomt. En dan ineens overkomt jou het, is hij het. Gaat het over onze mannen. Jong waren ze. Twintig, dertig, veertig, vijftig meestal niet. Mooi waren ze. Midden in het leven leefden ze. Leuk en aardig. Creatief, muzikaal, zakelijk, ondernemend. Rustig, kalm, sterk. Betweterig, intellligent en irritant. Bij ons hoorden ze. Eigengereid. Vol levenslust. Zijn naam noemen. Hier kan het altijd. Want rouw is de achterkant van liefde. En die liefde blijft ook na de dood. Ook na drie en vijf en zeven en twaalf jaar. Ook als er een nieuwe liefde komt. Of twee. Zijn dood gaat nooit over. En daarmee blijft hij altijd bestaan. In ons leven onderweg dat weer nieuwe vorm aan neemt.